كرد، مخصوصاً هر گاه انجير و عسل را به طور مساوى مخلوط كنند، براى زخم معده بسيار مفيد است، خوردن انجير خشك فكر را تقويت مى‌كند، خلاصه، به علت وجود عناصر معدنى در انجير كه سبب تعادل قواى بدن و خون مى‌گردد، انجير را غذاى هر سن و شرائطى معرفى كرده‌اند.
در حديثى، از امام على بن موسى الرضا عليه السلام آمده است: التِّينُ يَذْهَبُ بِالْبَخَرِ وَ يَشُدُّ الْفَمَ وَ الْعَظْمَ، وَ يُنْبِتُ الشَّعْرَ، وَ يَذْهَبُ بِالدَّاءِ وَ لا يُحْتاجُ مَعَهُ إِلى‌ دَواءٍ وَ قالَ عليه السلام: التِّينُ أَشْبَهُ شَيْ‌ءٍ بِنَباتِ الْجَنَّةِ:
«انجير بوى دهان را مى‌برد، لثه‌ها و استخوان‌ها را محكم مى‌كند، مو را مى‌روياند، درد را برطرف مى‌سازد، و با وجود آن نياز به دارو نيست، و نيز فرمود: انجير شبيه‌ترين اشياء به ميوه بهشتى است». «١»- «٢»
و اما درباره «زيتون» غذاشناسان و دانشمندان بزرگى كه ساليان دراز از عمر خود را در راه مطالعه خواص گوناگون ميوه‌ها صرف كرده‌اند، براى زيتون و روغن آن اهميت فوق العاده‌اى قائلند، و معتقدند: كسانى كه مى‌خواهند همواره سالم باشند، بايد از اين اكسير حياتى استفاده كند.
روغن زيتون، دوست صميمى كبد آدمى، و براى رفع عوارض كليه‌ها، سنگ‌هاى صفراوى، قولنج‌هاى كليوى، كبدى، و رفع يبوست بسيار مؤثر است.
به همين دليل، از درخت زيتون به عنوان «شجره مباركه» در قرآن مجيد ياد شده است.
روغن زيتون نيز، سرشار از انواع ويتامين‌ها است و داراى فسفر، گوگرد، كلسيوم، آهن، پتاسيم و منگنز است.