محتواى سوره تبّت
اين سوره كه در «مكّه» و تقريباً در اوائل دعوت آشكار پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نازل شده، تنها سوره‌اى است كه در آن حمله شديدى با ذكر نام، نسبت به يكى از دشمنان اسلام و پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در آن عصر و زمان (يعنى ابولهب) شده است، و محتواى آن نشان مى‌دهد: او عداوت خاصى نسبت به پيغمبر اسلام صلى الله عليه و آله داشت، و از هيچگونه كارشكنى و بد زبانى، او و همسرش مضايقه نداشتند.
قرآن با صراحت مى‌گويد: هر دو اهل دوزخند، و راه نجاتى براى آنها نيست، و اين معنى به واقعيت پيوست، سرانجام هر دو بى ايمان از دنيا رفتند و اين يك پيشگوئى صريح قرآن است.
***
فضيلت تلاوت اين سوره
در حديثى، از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله آمده است: مَنْ قَرَأَها رَجَوْتُ أَنْ لا يَجْمَعَ اللَّهُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ أَبِي لَهَبٍ فِي دارٍ واحِدَةٍ: «كسى كه آن را تلاوت كند، من اميدوارم خداوند او و ابولهب را در خانه واحدى جمع نكند» (يعنى او اهل بهشت خواهد بود در حالى كه «ابولهب» اهل دوزخ است). «١»
ناگفته پيدا است: اين فضيلت از آن كسى است كه با خواندن اين سوره، خط خود را از خط «ابولهب» جدا كند، نه كسانى كه با زبان مى‌خوانند، ولى «ابولهب» وار عمل مى‌كنند.
***