ملزوم يكديگرند، همان گونه كه در آيه ٨ سوره «بينه» مى‌خوانيم: «رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْه» و يا در آيه ٢٨ سوره «فجر» آمده است: «راضِيَةً مَرْضِيَّة»، ولى تفسير اول مناسب‌تر است.
***
نكته‌ها:
١- سخنى درباره شأن نزول سوره «الليل»
«فخر رازى» مى‌گويد: «مفسران اهل سنت، عموماً معتقدند: منظور از «أتقى‌» در «سَيَجَنَّبُهَا الأَتْقى‌» «ابوبكر» است، و شيعه عموماً اين معنى را انكار مى‌كنند و مى‌گويند: در حق على بن ابيطالب عليه السلام نازل شده است». «١»
سپس، در يك تحليل مخصوص به خود، چنين مى‌گويد: «امت اسلامى (اعم از اهل سنت و شيعه) اتفاق بر اين دارند كه، برترين مردم بعد از رسول اللَّه صلى الله عليه و آله يا «ابوبكر» بوده، و يا «على» عليه السلام، و اين آيه را نمى‌توان بر «على» تطبيق كرد؛ زيرا قرآن درباره اين فرد «أتقى‌» مى‌گويد: وَ ما لِاحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى‌: «هيچ كس نزد او حق و نعمتى ندارد كه پاداش داده شود» و اين صفت بر على عليه السلام تطبيق نمى‌كند؛ چرا كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله بر او حق نعمت داشت! ولى پيامبر صلى الله عليه و آله نه تنها بر «ابوبكر» حق نعمت مادى نداشت، كه به عكس، او انفاق بر رسول اللَّه مى‌كرد و حق نعمت داشت!
نتيجه اين مى‌شود: مصداق أتقى‌ «ابوبكر» است و چون اتقى به معنى پرهيزكارترين مردم است، افضليت او ثابت مى‌شود!. «٢»
گرچه مايل نيستيم در مباحث اين تفسير، زياد در اين گونه مسائل وارد