روز، پانزده، نوزده، بيست و پنج، و حتى بعضى چهل روز نقل كرده‌اند.
و در روايتى نيز، فقط دو سه شبانه روز.
***
تفسير:
آن قدر به تو مى‌بخشد كه خشنود شوى!
در آغاز اين سوره نيز، با دو سوگند روبرو مى‌شويم: سوگند به «نور» و سوگند به «ظلمت»، مى‌فرمايد:
«قسم به روز در آن هنگام كه آفتاب بر آيد و همه جا را فرا گيرد» «وَ الضُّحى‌».
***
«و سوگند به شب در آن زمان كه آرام گيرد و همه جا را در آرامش فرو برد» «وَ اللَّيْلِ إِذا سَجى‌».
«ضُحى‌» به معنى اوائل روز است، آن موقعى كه خورشيد در آسمان بالا بيايد و نور آن بر همه جا مسلط شود، و اين در حقيقت، بهترين موقع روز است، و به تعبير بعضى، در حكم فصل جوانى است، در تابستان هوا هنوز گرم نشده، و در زمستان سرماى هوا شكسته شده است، و روح و جان انسان در اين موقع آماده هر گونه فعاليت است.
«سَجى‌» از ماده «سجو» (بر وزن سرد، و بر وزن غلو) در اصل، به معنى «سكون و آرامش» است، و به معنى «پوشاندن» و «تاريك شدن» نيز آمده است، و لذا هنگامى كه «ميت» را در كفن مى‌پيچند، «مُسَجّى‌» به او گفته مى‌شود، ولى در اينجا همان معنى اصلى را مى‌بخشد، كه سكون و آرامش است، به همين جهت، شب‌هائى كه باد نمى‌وزد لَيْلَةٌ ساجِيَةٌ: «شب آرام» مى‌گويند و به درياى