كه با ايثار و فداكارى در حفظ آئين اسلام كوشيدند.
در اينجا به بحث جالبى از «فخر رازى» برخورد مى‌كنيم، كه در ضمن تفسيرهاى مختلف «كوثر» مى‌گويد:
قول سوم اين است كه: اين سوره به عنوان ردّ بر كسانى نازل شده كه عدم وجود اولاد را بر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله خرده مى‌گرفتند، بنابراين معنى سوره اين است كه: خداوند به او نسلى مى‌دهد كه در طول زمان باقى مى‌ماند، ببين چه اندازه از اهل بيت را شهيد كردند، در عين حال جهان مملو از آنها است، اين در حالى است كه از «بنى اميه» (كه دشمنان اسلام بودند) شخص قابل ذكرى در دنيا باقى نمانده، سپس بنگر و ببين چقدر از علماى بزرگ در ميان آنها است، مانند: باقر، صادق، رضا و نفس زكيه. «١»- «٢»

***
٢- اعجاز اين سوره
اين سوره، در حقيقت، سه پيشگوئى بزرگ در بردارد: از يكسو، اعطاء خير كثير را به پيغمبر نويد مى‌دهد (گر چه «أَعْطَيْنا» به صورت فعل ماضى است، ولى ممكن است از قبيل مضارع مسلّم باشد كه در شكل ماضى بيان شده) و اين خير كثير، تمام پيروزى‌ها و موفقيت‌هائى را شامل مى‌شود كه بعداً نصيب پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله شد، و به هنگام نزول اين سوره در «مكّه» قابل پيش‌بينى نبود.
از سوى ديگر، خبر مى‌دهد: پيغمبر صلى الله عليه و آله بلا عقب نخواهد بود، بلكه نسل و دودمان او به طور فراوان در جهان وجود خواهند داشت.
از سوى سوم، خبر مى‌دهد: دشمنان او ابتر و بلا عقب خواهند بود، اين