اما نبايد مأيوس شد؛ چرا كه در مقابل اين وسوسه‌گران مخرب، فرشتگان آسمان به يارى بندگان مؤمن، و رهروان راه حق مى‌آيند، آرى، مؤمنان تنها نيستند، فرشتگان بر آنها نازل مى‌شوند و آنها را كمك مى‌كنند: «إِنَّ الَّذينَ قالُوا رَبُّنَا اللَّه ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ». «١»

ولى، هرگز نبايد مغرور شد، و خود را بى نياز از موعظه، پند، تذكر و امدادهاى الهى دانست، بايد هميشه به او پناه برد، هميشه بيدار بود و هميشه هشيار!.
***
٢- در اين كه چرا «ناس» در سه آيه تكرار شده، بعضى گفته‌اند: به خاطر اين است كه در هر مورد به يك معنى است.
ولى ظاهر اين است كه: براى تأكيد روى عموميت اين صفات سه‌گانه خداوند است و در هر سه مورد معنى واحدى دارد.
***
٣- در روايتى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: ما مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ لِقَلْبِهِ فِي صَدْرِهِ أُذُنانِ: أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْمَلَكُ، وَ أُذُنٌ يَنْفُثُ فِيهَا الْوَسْواسُ الْخَنَّاسُ فَيُؤَيِّدُ اللَّهُ الْمُؤْمِنَ بِالْمَلَكِ، وَ هُوَ قَوْلُهُ سُبْحانَهُ: وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ:
«هر مؤمنى، قلبش دو گوش دارد، گوشى كه فرشته در آن مى‌دمد، و گوشى كه وسواس خنّاس در آن مى‌دمد، خداوند مؤمن را به وسيله فرشته تأييد مى‌كند، و اين است معنى آيه «وَ أَيَّدَهُمْ بِرُوحٍ مِنْهُ». «٢»

در حديث پر معنى و تكان دهنده‌اى، از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم: «هنگامى كه آيه وَ الَّذينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّه فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ: «كسانى كه وقتى كار بدى انجام دهند يا به خويشتن ستم كنند خدا را