تعبير به لَكَ: «براى تو» تأكيدى است بر اين كه: نام و آوازه پيامبر را على‌رغم تمام آن كارشكنى‌ها و دشمنى‌ها بلند ساخت.
در اينجا سؤالى مطرح است: اين سوره در «مكّه» نازل شده، در حالى كه گسترش اسلام، حل مشكلات رسالت، برداشتن بارهاى سنگين از دوش پيامبر صلى الله عليه و آله و بلند شدن آوازه او در اقطار جهان، در «مدينه» واقع شد.
در پاسخ اين سؤال بعضى گفته‌اند: منظور اين است كه بشارت آن قبلًا به پيامبر صلى الله عليه و آله داده شد، و همان بود كه بار اندوه و غم را از دل او برداشت.
و گاه گفته‌اند: «فعل ماضى» در اينجا معنى «مستقبل» را مى‌بخشد، و نويدى است نسبت به آينده.
ولى، حق اين است كه: قسمتى از اين امور در «مكّه» مخصوصاً در اواخر دوران سيزده‌ساله‌اى كه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله در «مكّه» مشغول به دعوت مردم بود، تحقق يافت، ايمان در قلوب عده زيادى نفوذ كرد، و مشكلات نسبتاً كمتر شد، اسم و آوازه پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله، همه جا پيچيد، و زمينه براى پيروزى‌هاى بزرگ آينده فراهم گشت.
جالب اين كه: «حسّان بن ثابت» شاعر معروف پيامبر صلى الله عليه و آله در مدح آن حضرت، به مضمون همين آيه در شكل زيبائى اشاره كرده، مى‌گويد:
وَ ضَمَّ الإِلهُ اسْمَ النَّبِيِّ إِلى‌ اسْمِهِ إِذا قالَ فِي الْخَمْسِ الْمُؤَذِّنُ أَشْهَدُ
وَ شَقَّ لَهُ مِنْ اسْمِهِ لِيُجِلَّهُ فَذُو الْعَرْشِ «مَحْمُودٌ» وَ هذا «مُحَمَّدٌ»:

«خداوند اسم پيامبر را به اسم خود ضميمه كرد* در آن هنگام كه مؤذن در پنج نوبت اشْهَدُ ... مى‌گويد.