تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٢٩
«هر كس خيرى به او رسد و آثارش بر او ديده نشود، دشمن خدا شمرده مىشود، و مخالف نعمتهاى او». «١»
اين سخن را با حديث ديگرى از اميرمؤمنان على عليه السلام پايان مىدهيم، كه فرمود: إِنَّ اللَّهَ جَمِيلٌ يُحِبُّ الْجَمالَ، وَ يُحِبُّ أَنْ يَرى أَثَرَ النِّعْمَةِ عَلى عَبْدِه: «خداوند زيبا است، و زيبائى را دوست دارد! و همچنين دوست دارد آثار نعمت را بر بنده خود ببيند». «٢»
***
نكتهها:
١- رهبرى برخاسته از ميان درد و رنجها!
آيات بالا ضمن اين كه نعمتهاى خداوند به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله را شرح مىدهد، اين نكته را نيز منعكس مىكند كه: او در آغاز كودكى يتيم بود، و در شرائط سخت مادى زندگى مىكرد، با درد و رنج قرين بود، و از ميان رنجها برخاست و بايد چنين باشد.
يك رهبر الهى و انسانى، بايد مرارتهاى زندگى را بچشد، ناراحتىها را شخصاً لمس كند، و با تمام وجودش تلخىها را احساس كند، تا بتواند از قشرهاى محروم جامعه ارزيابى صحيحى داشته باشد، و از حال مردمى كه در درد و رنج غوطهورند، با خبر باشد.
بايد در خُردى، پدر را از دست دهد تا از درد طفلان يتيمش با خبر باشد، بايد روزها گرسنه بماند و شبها گرسنه بخوابد، تا درد گرسنگان را با تمام وجودش درك كند.