تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٧
و از نام خود نامى براى او انتخاب كرد تا احترامش كند* لذا خداوند صاحب عرش، «محمود» است و او «محمّد» است»!
سيمرغِ فهم هيچ كس از انبياء نرفت آنجا كه تو به بال كرامت پريدهاى
هر يك به قدر خويش به جائى رسيدهاند آنجا كه جاى نيست، به جائى رسيدهاى
***
در آيه بعد، به پيامبرش مهمترين بشارت را مىدهد و انوار اميد را بر قلب پاكش مىپاشد، مىفرمايد: «قطعاً با سختى آسانى است» «فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً».
***
و باز تأكيد مىكند: «قطعاً با سختى آسانى است» «إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً».
غم مخور، مشكلات و سختيها به اين صورت باقى نمىماند، كارشكنىهاى دشمنان براى هميشه ادامه نخواهد يافت، و محروميتهاى مادى و مشكلات اقتصادى و فقر مسلمين به همين صورت ادامه نمىيابد.
آن كس كه تحمل مشكلات كند، و در برابر طوفانها ايستادگى به خرج دهد، روزى، ميوه شيرين آن را مىچشد، روزى كه فرياد دشمنان خاموش، كارشكنىها بى رنگ، جادههاى پيشرفت و تكامل صاف، و پيمودن مسير حق آسان خواهد شد.
گرچه بعضى از مفسران، اين آيات را اشاره به فقر مالى عمومى مسلمانان در آغاز ظهور اسلام شمردهاند، ولى گستردگى مفهوم آيات، همه مشكلات را شامل مىشود، اين دو آيه، به صورتى مطرح شده كه اختصاص به شخص پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و زمان آن حضرت نيز ندارد، بلكه به صورت يك قاعده كلى و به عنوان