آدم بسيار پست و بى ايمانى است، يعنى آنها به قدرى بخيل‌اند كه، حتى از دادن اين اشياء كوچك مضايقه دارند، در حالى كه همين اشياء كوچك، گاه نيازهاى بزرگى را برطرف مى‌كند، و منع آن، مشكلات بزرگى در زندگى مردم ايجاد مى‌نمايد.
جمعى نيز گفته‌اند: منظور از «ماعُون» زكات است، چرا كه زكات نسبت به اصل مال غالباً بسيار كم است، گاه ده درصد، گاه پنج درصد، و گاه دو و نيم درصد است.
البته «منع زكات» نيز يكى از بدترين كارها است، چرا كه «زكات» بسيارى از مشكلات اقتصادى جامعه را حل مى‌كند.
در روايتى، از امام صادق عليه السلام آمده است كه در تفسير «ماعون» فرمود: هُوَ الْقَرْضُ يُقْرِضُهُ، وَ الْمَتاعُ يُعِيرُهُ، وَ الْمَعْرُوفُ يَصْنَعُهُ: «ماعون وامى است كه انسان به ديگرى مى‌دهد، وسائل زندگى است كه به عنوان عاريه در اختيار ديگران مى‌گذارد، و كمك‌ها و كارهاى خيرى كه انسان انجام مى‌دهد». «١»
در روايت ديگرى، از همان حضرت اين معنى نقل شده، و در ذيل آن آمده است راوى گفت: ما همسايگانى داريم كه وقتى وسائلى را به آنها عاريه مى‌دهيم، آن را مى‌شكنند و خراب مى‌كنند، آيا گناه است به آنها ندهيم؟ فرمود: در اين صورت مانعى ندارد. «٢»
در معنى «ماعون» احتمالات ديگرى نيز گفته‌اند:، تا آنجا كه در تفسير «قرطبى» بالغ بر دوازده قول در اين زمينه نقل شده، كه بسيارى از آنها را مى‌توان در هم ادغام كرد و مهم همان است كه در بالا آورديم.
ذكر اين دو كار پشت سر يكديگر، (رياكارى و منع ماعون) گوئى اشاره به