محتواى سوره و العصر
معروف اين است: اين سوره در «مكّه» نازل شده، هر چند بعضى احتمال «مدنى» بودن آن را نيز داده‌اند، مقاطعِ كوتاهِ آياتِ سوره، و لحن آن، نيز شاهد «مكّى» بودن آن است.
جامعيت اين سوره، به حدّى است كه به گفته بعضى از مفسران، تمام علوم و مقاصد قرآن در اين سوره خلاصه شده است، و به عبارت ديگر:
اين سوره در عين كوتاه بودن، برنامه جامع و كاملى براى سعادت انسان تنظيم و ارائه نموده است:
نخست، از سوگند پر معنى به «عصر» شروع مى‌شود كه تفسير آن را به زودى خواهيد ديد.
آن گاه سخن از زيانكار بودن همه انسان‌ها كه در طبيعتِ زندگىِ تدريجى نهفته است به ميان مى‌آورد.
سپس فقط يك گروه را از اين اصل كلى جدا مى‌كند، آنها كه داراى برنامه چهار ماده‌اى زير هستند:
ايمان، عمل صالح، سفارش يكديگر به حق، و سفارش يكديگر به صبر، و اين چهار اصل، در واقع برنامه‌هاى اعتقادى، عملى، فردى و اجتماعى اسلام را در برمى‌گيرد.
***