***
آن گاه، براى تأكيد بر مسأله خلوص نيت آنها در انفاق‌هائى كه دارند، مى‌افزايد: «هيچ كس را نزد او حق نعمتى نيست تا به وسيله اين انفاق جزا داده شود» «وَ ما لِاحَدٍ عِنْدَهُ مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى‌».
***
«بلكه تنها هدفش جلب رضاى پروردگار بزرگ او است» «إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الأَعْلى‌».
و به تعبير ديگر: بسيارى از انفاق‌ها در ميان مردم، پاسخى است به انفاق مشابهى كه از ناحيه طرف مقابل قبلًا شده است، البته، حق‌شناسى و پاسخ احسان به احسان كار خوبى است، ولى حسابش از انفاق‌هاى خالصانه پرهيزگاران جدا است، آيات فوق، مى‌گويد: انفاق مؤمنان پرهيزگار به ديگران، نه از روى ريا است و نه به خاطر جوابگوئى خدمات سابق آنها، بلكه انگيزه آن تنها و تنها جلب رضاى خداوند است، و همين است كه به آن انفاق‌ها ارزش فوق العاده‌اى مى‌دهد.
تعبير به «وجه» در اينجا به معنى «ذات» است، و منظور رضايت و خشنودى ذات پاك او است.
تعبير به «رَبِّهِ الأَعْلى‌» نشان مى‌دهد: اين انفاق، با معرفت كامل صورت مى‌گيرد، و در حالى است كه هم به ربوبيت پروردگار آشنا است و هم از مقام اعلاى او با خبر است.
در ضمن، اين استثناء هر گونه نيت انحرافى را نيز نفى مى‌كند، مانند: انفاق كردن براى خوشنامى و جلب توجه مردم و كسب موقعيت اجتماعى و مانند آن؛ زيرا مفهوم آن منحصر ساختن انگيزه انفاق‌هاى آنها در جلب خشنودى