تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٨٨
پس از آن، به سراغ سوگند ديگرى مىرود و مىافزايد: «و قسم به روز هنگامى كه آشكار و ظاهر گردد» «وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّى». «١»
و اين از آن لحظهاى است كه سپيده صبح پرده ظلمانى شب را مىشكافد، تاريكىها را به عقب مىراند و بر تمام پهنه آسمان حاكم مىشود، و همه چيز را غرق نور و روشنائى مىكند، همان نورى كه رمز حركت، حيات و مايه پرورش تمام موجودات زنده است.
در قرآن مجيد، زياد به مسأله نظام «نور» و «ظلمت»، و تأثير آنها در زندگى بشر توجه داده شده؛ چرا كه دو نعمت بزرگ دائمى و دو آيت از آيات مهم پروردگار است.
***
آيه بعد به سراغ آخرين قسم رفته، مىفرمايد: «و سوگند به آن كس كه جنس مذكر و مؤنث را آفريد» «وَ ما خَلَقَ الذَّكَرَ وَ الأُنْثى».
چرا كه وجود اين دو جنس در عالم «انسان»، «حيوان» و «نبات» و دگرگونىهائى كه از لحظه انعقاد نطفه تا هنگام تولد رخ مىدهد، و ويژگىهائى كه هر يك از دو جنس به تناسب فعاليتها و برنامههايشان دارند، و اسرار فراوانى كه در مفهوم جنسيت نهفته است، همه، نشانهها و آياتى است از جهان بزرگ آفرينش، كه از طريق آن مىتوان به عظمت آفريننده آن واقف شد.