ما بالُ الْقُرْآنِ لايَزْدادُ عَلَى النَّشْرِ وَ الدَّرْسِ إِلَّا غَضاضَةً:
«چرا قرآن هر قدر بيشتر منتشر و مطالعه شود، تازه‌تر مى‌گردد»؟!
فرمود: لِانَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ لَمْ يَجْعَلْهُ لِزَمانٍ دُونَ زَمانٍ وَ لا لِناسٍ دُونَ ناسٍ فَهُوَ فِي كُلِّ زَمانٍ جَدِيدٌ وَ عِنْدَ كُلِّ قَوْمٍ غَضٌّ إِلى‌ يَوْمِ الْقِيامَةِ:
«اين به خاطر آن است كه: خداوند متعال قرآن را براى زمان خاص و قوم خاصى قرار نداده، و لذا در هر زمانى تازه، و نزد هر جمعيتى با طراوت است تا روز قيامت». «١»
به راستى كه شجره طيبه قرآن، چنان است كه هر موقع دست به سوى شاخسارش دراز كنى، ميوه تازه‌اى مى‌دهد: «تُؤْتِى أُكُلَها كُلَّ حِيْنٍ بِاذْنِ رَبِّها» و اقيانوس بيكرانى است كه، هر قدر در آن غور كنى، گوهرهاى تازه‌اى مى‌بخشد.
هنگامى كه، انسان وارد بحث «تفسير موضوعى» مى‌شود، مطالب تازه‌اى از آيات قرآن بر او كشف مى‌شود، كه تا آن زمان به آن پى نبرده بود.
اين حقيقت، عشق و اميدى به همه پويندگان راه تفسير قرآن مى‌دهد، كه هرگز دست از طلب بر ندارند و هيچ زمانى را- تا آخر عمر- پايان كار در قرآن مجيد تصور نكنند.
در حديث ديگرى، اميرمؤمنان على عليه السلام مى‌فرمايد:
فِيهِ رَبِيعُ الْقَلْبِ وَ يَنابِيعُ الْعِلْمِ وَ ما لِلْقَلْبِ جِلاءٌ غَيْرُه:
«در قرآن بهار دل‌ها، و سرچشمه‌هاى علم و دانش است، و هيچ چيز هم چون قرآن، قلب آدمى را جلا نمى‌دهد». «٢»
محتواى اين حديث را نيز، ما با تمام وجود در اين مدت احساس كرديم، كه هر چه انسان با قرآن بيشتر كار كند، نور و صفاى تازه، و روح و روان نوينى پيدا مى‌كند،