٥- و به آسمان و كسى كه آسمان را بنا كرده.
٦- و به زمين و كسى كه آن را گسترانيده.
٧- و به جان آدمى و آن كس كه آن را منظم ساخته.
٨- سپس فجور و تقوا (شرّ و خيرش) را به او الهام كرده است.
٩- كه هر كس خود را پاك كرده، رستگار شده.
١٠- و آن كه خود را با گناه آلوده ساخته، محروم گشته!
تفسير:
رستگارى بدون تهذيب نفس ممكن نيست
سوگندهاى پى در پى و مهمى كه در آغاز اين سوره آمده، به يك حساب «يازده» سوگند و به حساب ديگر «هفت» سوگند است، و بيشترين تعداد سوگندهاى قرآن را در خود جاى داده، و به خوبى نشان مى‌دهد: مطلب مهمى در اينجا مطرح است، مطلبى به عظمت آسمان‌ها و زمين و خورشيد و ماه، مطلبى سرنوشت‌ساز و حيات‌بخش.
نخست، بايد به شرح و تفسير اين سوگندها بپردازيم، و بعد، به بررسى آن مطلب پر اهميت، كه اين همه آوازه‌ها از او است.
نخست، مى‌فرمايد: «به خورشيد و گسترش نور آن سوگند» «وَ الشَّمْسِ وَ ضُحاها».
همان گونه كه قبلًا نيز گفته‌ايم، سوگندهاى قرآن عموماً دو مقصد را تعقيب مى‌كند:
نخست، اهميت مطلبى كه سوگند به خاطر آن ياد شده.
و ديگر، اهميت خود امور مورد سوگند؛ چرا كه سوگند هميشه به