تفسير:
پناه مى‌برم به پروردگار مردم!
در اين سوره كه آخرين سوره قرآن مجيد است، روى سخن را به شخص پيامبر صلى الله عليه و آله به عنوان سرمشق، مقتدا و پيشواى مردم كرده، مى‌فرمايد: «بگو پناه مى‌برم به پروردگار مردم» «قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ النَّاسِ».
***
«به مالك و حاكم مردم» «مَلِكِ النَّاسِ».
***
«به خدا و معبود مردم» «إِلهِ النَّاسِ».
قابل توجه اين كه: در اينجا روى سه وصف از اوصاف بزرگ خداوند (ربوبيت، مالكيت و الوهيت) تكيه شده است، كه همه آنها ارتباط مستقيمى به تربيت انسان، و نجات او از چنگال وسوسه‌گران دارد.
البته، منظور از پناه بردن به خدا اين نيست كه انسان تنها با زبان اين جمله را بگويد، بلكه بايد با فكر، عقيده و عمل نيز، خود را در پناه خدا قرار دهد، از راه‌هاى شيطانى، برنامه‌هاى شيطانى، افكار و تبليغات شيطانى، مجالس و محافل شيطانى، خود را كنار كشد، و در مسير افكار و تبليغات رحمانى جاى دهد، و گرنه، انسانى كه خود را در معرض طوفان آن وسوسه‌ها عملًا قرار داده، تنها با خواندن اين سوره و گفتن اين الفاظ، به جائى نمى‌رسد.
با گفتن «رِبِّ النَّاس» اعتراف به ربوبيت پروردگار مى‌كند، و خود را تحت تربيت او قرار مى‌دهد.
با گفتن «مَلِكِ النَّاس» خود را ملك او مى‌داند، و بنده سر بر فرمانش مى‌شود.