محتواى سوره فلق
جمعى معتقدند: اين سوره در «مكّه» نازل شده است، هر چند جمعى ديگر از مفسران آن را «مدنى» مى‌دانند.
محتواى اين سوره، تعليماتى است كه خداوند به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله خصوصاً، و به ساير مسلمانان عموماً، در زمينه پناه بردن به ذات پاك او از شرّ همه اشرار مى‌دهد، تا خود را به او بسپارند، و در پناه او از شرّ هر موجود صاحب شرّ در امان بدارند.
درباره شأن نزول اين سوره، رواياتى در غالب كتب تفسير نقل شده، كه مطابق آنها پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله به وسيله بعضى از يهود مورد سحر قرار گرفته، بيمار شده بود، «جبرئيل» نازل شد و محل ابزار سحر را كه در چاهى پنهان كرده بودند نشان داد، آن را بيرون آوردند، سپس اين سوره را خواندند، و حال پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله بهبود يافت.
ولى، مرحوم «طبرسى» و بعضى ديگر از محققان، اين گونه روايات را كه سند آن فقط به دو نفر «ابن عباس» و «عايشه» منتهى مى‌شود، زير سؤال قرار داده‌اند؛ زيرا:
اولًا- سوره، طبق مشهور «مكّى» است و لحن آن نيز لحن سوره‌هاى «مكّى» را دارد، در حالى كه درگيرى پيامبر صلى الله عليه و آله با يهود در «مدينه» بوده است و اين خود دليلى است بر عدم اصالت اين گونه روايات.
از سوى ديگر، اگر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله به اين آسانى مورد سحر ساحران قرار گيرد، تا آنجا كه بيمار شود و در بستر بيفتد، به آسانى ممكن است او را از مقاصد