چنين است». «١»
كوتاه سخن اين كه: خداوند احد و واحد است و يگانه و يكتا است، نه به معنى واحد عددى، يا نوعى و جنسى، بلكه به معنى وحدت ذاتى، و به عبارت روشن‌تر: وحدانيت او به معنى عدم وجود مثل و مانند و شبيه و نظير براى او است.
دليل اين سخن نيز، روشن است: او ذاتى است بى نهايت از هر جهت، و مسلّم است كه دو ذات بى نهايت، از هر جهت، غير قابل تصور است، چون اگر دو ذات شد، هر دو محدود مى‌شود، اين، كمالات آن را ندارد، و آن، كمالات اين را (دقت كنيد).
***
در آيه بعد، در توصيف ديگرى از آن ذات مقدس يكتا مى‌فرمايد: «او خداوندى است كه همه نيازمندان قصد او مى‌كنند» «اللَّهُ الصَّمَدُ».
براى «صمد» در روايات، كلمات مفسران و ارباب لغت، معانى زيادى ذكر شده است:
«راغب» در «مفردات» مى‌گويد: «صمد» به معنى آقا و بزرگى است كه براى انجام كارها به سوى او مى‌روند.
و بعضى گفته‌اند: «صمد» به معنى چيزى است كه تو خالى نيست، بلكه پر است.