امروز».
اين تفاوت با توجه به اين كه در آيه دوم، «تَعبُدُون» به صورت فعل مضارع و «عَبَدْتُم» در آيه چهارم به صورت فعل ماضى است، بعيد به نظر نمى‌رسد. «١»
هر چند اين تفسير، فقط تكرار آيه دوم و چهارم را حل مى‌كند، اما تكرار آيه سوم و پنجم، همچنان به قوت خود باقى است. «٢»
***
٤- آيا مفهوم آيه «لكم دينكم ...» جواز بت‌پرستى است؟!
گاهى چنين تصور شده كه، آخرين آيه اين سوره كه مى‌گويد: «آئين شما براى خودتان، و آئين من براى خودم» همان مفهوم «صلح كل» را دارد، و به آنها اجازه مى‌دهد بر آئينشان بمانند؛ چرا كه اصرار بر پذيرش آئين اسلام نمى‌كند!
ولى، اين پندار بسيار سست و بى اساس است، زيرا لحن آيات به خوبى نشان مى‌دهد: اين تعبير، نوعى تحقير و تهديد است، يعنى آئين شما ارزانى خودتان باد! و به زودى عواقب نكبت‌بار آن را خواهيد ديد، شبيه آنچه در آيه ٥٥ سوره «قصص» آمده: وَ إِذا سَمِعُوا اللَّغْوَ أَعْرَضُوا عَنْهُ وَ قالُوا لَنا أَعْمالُنا وَ لَكُمْ أَعْمالُكُمْ سَلامٌ عَلَيْكُمْ لا نَبْتَغِي الْجاهِلينَ:
«مؤمنان، هر گاه سخن لغوى را بشنوند از آن روى مى‌گردانند، و مى‌گويند:
اعمال ما براى ما و اعمال شما براى خودتان، سلام بر شما (سلام وداع و جدائى) ما طالب جاهلان نيستيم»!
شاهد گوياى اين مطلب، صدها آيه قرآن مجيد است كه شرك را در تمام اشكالش مى‌كوبد، از هر كارى منفورتر مى‌شمرد، و گناهى نابخشودنى مى‌داند.
جواب‌هاى ديگرى از اين سؤال نيز داده‌اند، مانند اين كه: آيه محذوفى دارد و در تقدير چنين است: لَكُمْ جَزاءُ دينِكُمْ وَ لِيَ جَزاءُ دينِى: «جزاى دين شما