پيشگوئى نيز تحقق يافت، و چنان دشمنانش تار و مار شدند، كه امروز اثرى از آنها باقى نمانده است، در حالى كه طوائفى همچون «بنى اميه» و «بنى عباس» كه به مقابله با پيغمبر صلى الله عليه و آله و فرزندان او برخاستند، روزى آن قدر جمعيت داشتند كه فاميل و فرزندان آنها قابل شماره نبود، ولى امروز اگر هم چيزى از آنها باقى مانده باشد، هرگز شناخته نيست.
***
٣- ضمير جمع درباره خدا براى چيست؟
قابل توجه اين كه: در اينجا و در آيات فراوان ديگرى از قرآن مجيد، خداوند، با صيغه «متكلم مع الغير» از خود ياد مى‌كند، مى‌فرمايد: «ما» به تو «كوثر» عطا كرديم!
اين تعبير و مانند آن، براى بيان عظمت و قدرت است؛ زيرا بزرگان هنگامى كه از خود سخن مى‌گويند، نه فقط از خود، كه از مأمورانشان نيز خبر مى‌دهند، و اين كنايه از قدرت و عظمت و وجود فرمانبردارانى در مقابل اوامر است.
در آيه مورد بحث، كلمه «انَّ» نيز تأكيد ديگرى است بر اين معنى، و تعبير به «أَعْطَيْناكَ» و نه «آتَيْناكَ»، دليل بر اين است كه: خداوند «كوثر» را به حضرتش بخشيده و اعطا فرموده است، و اين بشارتى است بزرگ به پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله، تا در برابر ياوه‌گوئى‌هاى دشمنان قلب مباركش آزرده نشود، و در عزم آهنينش فتور و سستى راه نيابد، و بداند تكيه‌گاه او خدائى است كه منبع همه خيرات است و خير كثير در اختيار او نهاده.
***