حالى كه نعمت‌هاى خود را از خدا مى‌دانستند! و به هر حال، تعبير «لِرَبِّكَ» دليل روشنى است بر مسأله لزوم قصد قربت در عبادات.
بسيارى از مفسران معتقدند: منظور، نماز روز عيد قربان، و قربانى كردن در همان روز است، ولى ظاهراً مفهوم آيه، عام و گسترده است، هر چند نماز و قربانى روز عيد، يكى از مصداق‌هاى روشن آن است.
تعبير به «وَ انْحَر» از ماده «نحر» كه مخصوص كشتن شتر است، شايد به خاطر اين است كه، در ميان قربانى‌ها، شتر از اهميت بيشترى برخوردار بود، و مسلمانان نخستين، علاقه بسيار به آن داشتند، و قربانى كردن شتر بدون ايثار و گذشت ممكن نبود.
در اينجا دو تفسير ديگر براى آيه فوق ذكر شده است:
١- منظور از جمله «وَ انْحَر» رو به قبله ايستادن به هنگام نماز است، چرا كه ماده «نحر» به معنى گلوگاه مى‌باشد، سپس عرب آن را به معنى «مقابله با هر چيز» استعمال كرده است، و لذا مى‌گويند: مَنازِلُنا تَتَناحَرُ يعنى: «منزل‌هاى ما در مقابل يكديگر است».
٢- منظور بلند كردن دست‌ها به هنگام تكبير و آوردن آن در مقابل گلوگاه و صورت است، در حديثى مى‌خوانيم: «هنگامى كه اين سوره نازل شد، پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله از جبرئيل سؤال فرمود: اين «نُحَيْره» «١»
اى كه پروردگارم مرا به آن مأمور ساخته، چيست؟
«جبرئيل» عرض كرد: «اين نحيره نيست، بلكه خداوند به تو دستور مى‌دهد:
هنگامى كه وارد نماز مى‌شوى موقع تكبير، دست‌ها را بلند كن، و همچنين