است براى سوره «فيل» مى‌فرمايد: ما لشكر فيل را نابود كرديم، و آنها را همچون كاه درهم كوبيده شده، متلاشى ساختيم «تا قريش به اين سرزمين مقدس الفت گيرند» و مقدمات ظهور پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله فراهم گردد «لِايلافِ قُرَيْشٍ». «١»

«ايلاف» مصدر است، به معنى الفت بخشيدن، و «الفت» به معنى اجتماع توأم با انسجام و انس و التيام است، و اين كه بعضى «ايلاف» را به «مؤالفت و عهد و پيمان» تفسير كرده‌اند، نه تناسبى با اين واژه دارد، كه مصدر باب افعال است، و نه به محتواى آيات اين سوره.
به هر حال، منظور ايجاد الفت ميان «قريش» و سرزمين مقدس «مكّه»، و «خانه كعبه» است؛ زيرا آنها و تمام اهل «مكّه» به خاطر مركزيت و امنيت اين سرزمين، در آنجا سكنى‌ گزيده بودند، بسيارى از مردم «حجاز» هر سال به آنجا مى‌آمدند، مراسم حج را به جا مى‌آوردند، و مبادلات اقتصادى و ادبى داشتند، و از بركات مختلف اين سرزمين استفاده مى‌نمودند.
همه اينها در سايه امنيت ويژه آن بود، اگر با لشكركشى «ابرهه» و امثال او، اين امنيت خدشه‌دار مى‌شد، يا خانه كعبه ويران مى‌گشت، ديگر كسى با اين سرزمين الفتى پيدا نمى‌كرد.
واژه «قريش» به طورى كه بسيارى از مفسران و ارباب لغت گفته‌اند: در اصل، به معنى نوعى از حيوانات بزرگ دريائى است، كه هر حيوانى را به آسانى مى‌خورد! اين عبارت از «ابن عباس» معروف است كه وقتى از او سؤال كردند:
چرا قريش را «قريش» مى‌نامند؟ در پاسخ چنين گفت: