فرمود: مَنْ رَأى‌ مالَهُ فِي مِيزانِ غَيْرِهِ، وَ أَدْخَلَهُ اللَّهُ بِهِ النَّارَ، وَ أَدْخَلَ وارِثَهُ بِهِ الْجَنَّةَ!: «كسى كه اموال خود را در ترازوى سنجش اعمال ديگران ببيند، خداوند او را به خاطر اموالش وارد دوزخ كند، و وارث او را به خاطر آن وارد بهشت سازد»!. «١»
و در حديث ديگرى، از امام صادق عليه السلام در تفسير آيه: كَذلِكَ يُرِيهِمُ اللَّهُ أَعْمالَهُمْ حَسَراتٍ عَلَيْهِمْ: «اين گونه خداوند اعمال آنها را مايه حسرتشان قرار مى‌دهد» فرمود: هُوَ الرَّجُلُ يَدَعُ الْمالَ لا يُنْفِقُهُ فِي طاعَةِ اللَّهِ بُخْلًا ثُمَّ يَمُوتُ فَيَدَعُهُ لِمَنْ يَعْمَلُ بِهِ فِي طاعَةِ اللَّهِ أَوْ فِي مَعْصِيَتِه: «اين درباره كسى است كه مالى را وامى‌گذارد و به خاطر بخل، در راه طاعت الهى انفاق نمى‌كند، سپس مى‌ميرد و آن را براى كسى مى‌نهد كه در طاعت الهى يا در معصيتش مصرف مى‌كند».
سپس امام عليه السلام افزود: اگر در طريق اطاعت خدا صرف كند، آن را در ميزان عمل ديگرى مى‌بيند و حسرت مى‌خورد، چرا كه مال، مال او بوده، و اگر در معصيت الهى صرف كند، سبب تقويت او شده تا گناه كند (و باز عقوبت و حسرتش متوجه او است). «٢»
آرى، موضعگيرى انسان‌ها در برابر اموال مختلف است، گاه از آن بت خطرناكى مى‌سازند و گاه وسيله سعادت بزرگى.
اين سخن را با حديث پر معنائى از «ابن عباس» پايان مى‌دهيم، او مى‌گويد:
إِنَّ أَوَّلَ دِرْهَمٍ وَ دِينارٍ ضُرِبا فِي الأَرْضِ نَظَرَ إِلَيْهِما إِبْلِيسُ فَلَمَّا عايَنَهُما أَخَذَهُما فَوَضَعَهُما عَلَى عَيْنَيْهِ، ثُمَّ ضَمَّهُما إِلى‌ صَدْرِهِ، ثُمَّ صَرَخَ صَرْخَةً، ثُمَّ