٤- چنين نيست (كه مى‌پندارد)؛ به زودى در «حطمه» (آتشى خردكننده) پرتاب مى‌شود.
٥- و تو چه مى‌دانى «حطمه» چيست؟!
٦- آتش برافروخته الهى است.
٧- آتشى كه از دل‌ها سر مى‌زند!
٨- اين آتش بر آنها فرو بسته شده.
٩- در ستون‌هاى كشيده و طولانى!
شأن نزول:
جمعى از مفسران چنين گفته‌اند: آيات اين سوره، درباره «وليد بن مغيره» نازل شده است، كه در پشت سر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله غيبت مى‌كرد، و در پيش رو طعن و استهزاء مى‌نمود.
بعضى ديگر، آن را درباره افراد ديگرى از سران شرك و دشمنان كينه توز و سرشناس اسلام مانند: «اخنس بن شريق»، «امية بن خلف» و «عاص بن وائل» دانسته‌اند.
ولى، چنانچه اين شأن نزول‌ها را بپذيريم، باز عموميت مفهوم آيات شكسته نمى‌شود، بلكه شامل تمام كسانى است كه داراى اين صفاتند.
***
تفسير:
واى بر عيبجويان و غيبت كنندگان!
اين سوره، با تهديدى كوبنده آغاز مى‌شود، مى‌فرمايد: «واى بر هر عيبجوىِ مسخره كننده‌اى»! «وَيْلٌ لِكُلِّ هُمَزَةٍ لُمَزَةٍ».
آنها كه با نيش زبان و حركات دست و چشم و ابرو در پشت سر و پيش رو، ديگران را استهزاء كرده، يا عيبجوئى و غيبت مى‌كنند، يا آنها را هدف تيرهاى