قيامت از دست مى‌دهند، بدانيد خسران مبين همين است». «١»- «٢»
«فخر رازى» در تفسير اين آيه، سخنى نقل مى‌كند كه حاصلش چنين است:
«يكى از بزرگان پيشين مى‌گويد: معنى اين سوره را من از مرد يخ‌فروشى آموختم، او فرياد مى‌زد و مى‌گفت: ارْحَمُوا مَنْ يَذُوبُ رَأْسُ مالِهِ ارْحَمُوا مَنْ يَذُوبُ رَأْسُ مالِهِ!:
«به كسى كه سرمايه‌اش ذوب مى‌شود رحم كنيد، به كسى كه سرمايه‌اش ذوب مى‌شود رحم كنيد»!
پيش خود گفتم، اين است معنى «انَّ الانْسانَ لَفِى خُسْرٍ» عصر و زمان بر او مى‌گذرد، عمرش پايان مى‌گيرد، و ثوابى كسب نمى‌كند و در اين حال زيانكار است». «٣»
به هر حال، از نظر جهان‌بينى اسلام، دنيا يك بازار تجارت است، همان گونه كه در حديثى از امام هادى عليه السلام على بن محمّد النقى مى‌خوانيم: الدُّنْيا سُوقٌ رَبِحَ فِيها قَوْمٌ وَ خَسِرَ آخَرُونَ: «دنيا بازارى است كه جمعى در آن سود مى‌برند و جمع ديگرى زيان». «٤»
آيه مورد بحث مى‌گويد: همه در اين بازار بزرگ زيان مى‌كنند، مگر يك گروهى كه برنامه آنها در آيه بعد بيان شده است.
***