تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٣
مىگيرند كه كفه اعمالشان سبك است، سپس درود بر محمّد و آل محمّد را در آن مىنهند و سنگين مىشود». «١»
جالب اين كه: در حديثى، از امام باقر عليه السلام مىخوانيم: مَنْ كانَ ظاهِرُهُ أَرْجَحَ مِنْ باطِنِهِ خَفَّ مِيزانُهُ!: «هر كس ظاهرش از باطنش بهتر باشد، ميزان عملش در قيامت سبك خواهد بود»!. «٢»
اين بحث را با سخنى از «سلمان فارسى» كه در حقيقت، چكيده وحى و سنت است، پايان مىدهيم، در اين كلام مىخوانيم: «كسى از طريق تحقير، به سلمان گفت: تو كيستى؟ و چيستى؟ ارزشى ندارى، «سلمان» در پاسخ گفت:
أَمَّا أَوَّلِي وَ أَوَّلُكَ فَنُطْفَةٌ قَذِرَةٌ وَ أَمَّا آخِرِي وَ آخِرُكَ فَجِيفَةٌ مُنْتِنَةٌ فَإِذا كانَ يَوْمُ الْقِيامَةِ، وَ نُصِبَتِ الْمَوازِينُ فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَهُوَ الْكَرِيمُ وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَهُوَ اللَّئِيمُ:
«اما آغاز وجود من و تو نطفه آلودهاى بوده، و پايان من و تو مردارى گنديده بيش نيست، هنگامى كه روز قيامت فرا رسد و ترازوهاى سنجش اعمال نصب گردد، هر كس ترازوى عملش سنگين بود، شريف و بزرگوار است، و هر كس ترازوى عملش سبك بود، پست و لئيم است». «٣»
***