به هر حال، تشبيه به «پروانه» به خاطر آن است كه، پروانه‌ها معمولًا خود را ديوانه‌وار به آتش مى‌افكنند و مى‌سوزانند، بدكاران نيز خود را در آتش جهنم مى‌افكنند.
اين احتمال نيز وجود دارد كه: تشبيه به «پروانه» اشاره به حيرت و سرگردانى خاصى است كه در آن روز بر همه انسان‌ها مستولى مى‌شود.
و اگر «فراش» به معنى ملخ‌ها باشد، تشبيه مزبور به خاطر اين است كه مى‌گويند: بسيارى از پرندگان به هنگام حركت دسته جمعى، در مسير معينى پرواز مى‌كنند، جز ملخ‌ها، كه در حركت گروهى مسير مشخصى ندارند و هر كدام به سوئى پيش مى‌روند!
باز اين سؤال در اينجا مطرح است: اين حيرت، سرگردانى، پراكنده‌گى، وحشت و اضطراب، بر اثر حوادث هولناك پايان جهان است، و يا آغاز قيامت و حشر و نشر؟
پاسخ اين سؤال از آنچه در بالا گفتيم روشن مى‌شود.
***
پس از آن، به سراغ يكى ديگر از اوصاف آن روز رفته، مى‌افزايد: «و كوه‌ها مانند پشم رنگين حلاجى شده مى‌گردد» «وَ تَكُونُ الْجِبالُ كَالْعِهْنِ الْمَنْفُوشِ».
«عِهْن» (بر وزن ذهن) به معنى پشم رنگ شده است.
و «مَنْفُوش» از ماده «نفش» (بر وزن نقش) به معنى گستردن پشم است كه معمولًا به وسيله ابزار مخصوصِ حلاجى و زدن پشم، انجام مى‌گيرد.
سابقاً گفته‌ايم: طبق آيات مختلف قرآن، كوه‌ها در آستانه قيامت نخست به حركت درمى‌آيند، بعد درهم كوبيده و متلاشى مى‌گردند و سرانجام به صورت غبارى در آسمان درمى‌آيند كه در آيه مورد بحث، آن را به پشم‌هاى رنگين