تفسير نمونه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢١

١ لَمْ يَكُنِ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ وَ الْمُشْرِكينَ مُنْفَكِّينَ حَتَّى تَأْتِيَهُمُ الْبَيِّنَةُ ٢ رَسُولٌ مِنَ اللَّهِ يَتْلُوا صُحُفاً مُطَهَّرَةً ٣ فيها كُتُبٌ قَيِّمَةٌ ٤ وَ ما تَفَرَّقَ الَّذينَ أُوتُوا الْكِتابَ إِلَّا مِنْ بَعْدِ ما جاءَتْهُمُ الْبَيِّنَةُ ٥ وَ ما أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفاءَ وَ يُقيمُوا الصَّلاةَ وَ يُؤْتُوا الزَّكاةَ وَ ذلِكَ دينُ الْقَيِّمَةِ
ترجمه:
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر

١- كافران از اهل كتاب و مشركان (مى‌گفتند:) دست از آئين خود بر نمى‌دارند تا دليل روشنى براى آنها بيايد.
٢- پيامبرى از سوى خدا كه صحيفه‌هاى پاكى را بخواند.
٣- و در آن نوشته‌هاى پر ارزشى باشد (ولى هنگامى كه آمد ايمان نياوردند، مانند اهل كتاب).
٤- اهل كتاب اختلاف نكردند مگر بعد از آن كه دليل روشن براى آنان آمد!
٥- و به آنها دستورى داده نشده بود جز اين كه خدا را بپرستند در حالى كه دين