محتواى سوره بيّنه
مشهور اين است: اين سوره در «مدينه» نازل شده است، و محتواى آن نيز گواه بر همين معنى است؛ چرا كه در آن مكرر از اهل كتاب بحث شده، و مى‌دانيم سر و كار مسلمانان با اهل كتاب، بيشتر در «مدينه» بود.
از اين گذشته، سخن از نماز و زكات هر دو به ميان آمده، درست است كه زكات در «مكّه» تشريع شده بود، ولى رسميت و گسترش آن در «مدينه» بود.
به هر حال، اين سوره، به رسالت جهانى پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و آميخته بودن آن با دلائل و نشانه‌هاى روشن، اشاره مى‌كند، رسالتى كه قبلًا آن را انتظار مى‌كشيدند، ولى هنگامى كه به سراغشان آمد، گروهى به خاطر اين كه: منافع ماديشان به خطر مى‌افتاد، به آن پشت كردند.
در ضمن، اين حقيقت را نيز در بردارد كه: اصول دعوت انبياء، مانند ايمان و توحيد و نماز و روزه، اصولى است ثابت و جاودانى كه در همه اديان آسمانى وجود داشته است.
و در بخش ديگرى از اين سوره، موضعگيرى‌هاى مختلف اهل كتاب و مشركان را در برابر اسلام مشخص مى‌كند: آن گروه كه ايمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند، بهترين مخلوقاتند.
و آن گروه كه راه كفر و شرك و گناه پيش گرفتند، بدترين مخلوقات محسوب مى‌شوند.
اين سوره، داراى نام‌هاى متعددى است كه به تناسب الفاظ آن انتخاب شده، اما از همه معروف‌تر سوره «بيّنه»، «لم يكن» و «قيّمة» است.