خواص غذائى و درمانى فوق العاده زيادى دارد.
بعضى ديگر معتقدند: منظور از آن، دو كوهى است كه شهر «دمشق» و «بيت المقدس» بر آنها قرار گرفته؛ چرا كه اين دو محل، سرزمين قيام بسيارى از انبياء و پيامبران بزرگ خدا است، و اين دو قسم با سوگندهاى سوم و چهارم كه از سرزمين‌هاى مقدسى ياد مى‌كند، هماهنگ است.
بعضى نيز گفته‌اند: نامگذارى اين دو كوه به نام «تين» و «زيتون» به خاطر اين است كه: بر يكى از آنها درختان «انجير» مى‌رويد، و بر ديگرى درختان «زيتون».
بعضى نيز، «تين» را اشاره به دوران آدم دانسته‌اند؛ چرا كه لباسى كه آدم و حوا در بهشت پوشيدند، از برگ درختان انجير بود، و زيتون را اشاره به دوران نوح عليه السلام مى‌دانند؛ زيرا در آخرين مراحل طوفان، نوح، كبوترى را رها كرد، تا درباره پيدا شدن خشكى از زير آب جستجو كند، او با شاخه زيتونى بازگشت، و نوح فهميد طوفان پايان گرفته و خشكى از زير آب ظاهر شده است (لذا شاخه زيتون رمز صلح و امنيت است).
بعضى نيز، «تين» را اشاره به مسجد نوح عليه السلام كه بر كوه «جودى» بنا شده مى‌دانند، و زيتون را اشاره به «بيت المقدس».
ولى، ظاهر آيه در بدو نظر، همان دو ميوه معروف است، اما با توجه به سوگندهاى بعد، مناسب دو كوه يا دو مركز مقدس و مورد احترام مى‌باشد.
لذا در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: خداوند از ميان شهرها چهار شهر را برگزيد، و درباره آنها فرمود: وَ التِّينِ وَ الزَّيْتُونِ وَ طُورِ سينينَ وَ هذَا الْبَلَدِ الأَمينِ: «تين» «مدينه» است، «زيتون» «بيت المقدس» و «طور سينين» «كوفه» و