محتواى سوره تين
اين سوره، در حقيقت بر محور آفرينش زيباى انسان، و مراحل تكامل، و انحطاط او دور مى‌زند، و اين مطلب با سوگندهاى پر معنائى در آغاز سوره شروع شده است، و بعد از شمردن عوامل پيروزى و نجات انسان، سرانجام، با تأكيد بر مسأله معاد و حاكميت مطلقه خداوند، پايان مى‌گيرد.
***
فضيلت تلاوت اين سوره
در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله آمده است: مَنْ قَرَأَها أَعْطاهُ اللَّهُ خَصْلَتَيْنِ:
الْعافِيَةَ وَ الْيَقِينَ ما دامَ فِي دارِ الدُّنْيا، فَإِذَا ماتَ أَعْطاهُ اللَّهُ مِنَ الأَجْرِ بِعَدَدِ مَنْ قَرَأَ هَذِهِ السُّورَةَ صِيامَ يَوْمٍ!:
«هر كس اين سوره را بخواند، خداوند دو نعمت را مادامى كه در دنيا است به او مى‌بخشد: سلامت و يقين، و هنگامى كه از دنيا برود، به تعداد تمام كسانى كه اين سوره را خوانده‌اند، ثواب يك روز روزه، به عنوان پاداش به او مى‌بخشد». «١»
اين سوره در «مكّه» نازل و آيه «وَ هذَا الْبَلَدِ الأَمِيْن» كه در آن سوگند به شهر «مكّه» با اسم اشاره نزديك ياد شده، دليل بر آن است.
***