نشيب‌هاى راه رسالت است.
و در عين حال، مجموعه‌اى است اميدبخش، سازنده و حيات آفرين براى همه انسان‌ها و همه رهروان راه حق.
***
نكته‌ها:
١- همان گونه كه در بالا اشاره كرده‌ايم، در روايات متعددى آمده است:
منظور از آيه «فَاذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ» (به عنوان بيان يك مصداق) نصب اميرمؤمنان على عليه السلام به خلافت، بعد از انجام امر رسالت است.
«آلوسى» در «روح المعانى» بعد از نقل اين سخن از بعضى از «اماميه»، مى‌گويد: آنها «فَانْصَبْ» را با كسر «ص» خوانده‌اند، و به فرض كه چنين باشد، دليلى بر اين نمى‌شود كه منظور نصب «على بن ابيطالب» عليه السلام باشد، سپس از «زمخشرى» در «كشّاف» نقل مى‌كند: اگر براى شيعه چنين تفسيرى ممكن باشد، «ناصبى‌ها» (دشمنان على عليه السلام) نيز مى‌توانند آن را به عنوان دستور به «نصب» (به معنى بغض على بن ابيطالب) تفسير كنند»!. «١»
زيرا «انْصَبْ» (به فتح «ص») به معنى خود را به تعب بينداز و جدّ و جهد كن آمده، در حالى كه «انْصِبْ» (به كسر «ص») دستور به نصب كردن، بالا بردن و برپا داشتن است.
اين مفسران چنين پنداشته‌اند: «شيعه» قرائت آيه را تغيير مى‌دهد، تا براى مسأله ولايت به آن استدلال كند، در حالى كه هرگز نياز به چنين تغييرى نيست، بلكه همين قرائت معروف و شناخته شده براى تفسير مزبور كافى است؛ زيرا مى‌گويد: بعد از فراغت از امر مهمى مانند رسالت، براى امر مهم ديگرى مانند