فارغ مى‌شوى به مهم ديگرى پرداز» «فَإِذا فَرَغْتَ فَانْصَبْ».
هرگز بيكار نمان، تلاش و كوشش را كنار مگذار، پيوسته مشغول مجاهده باش و پايان هر مهمى را، آغاز مهم ديگر قرار ده.
***
و در تمام اين احوال به خدا تكيه كن «و به سوى پروردگارت توجه نما» «وَ إِلى‌ رَبِّكَ فَارْغَبْ».
رضايت او را بطلب، خشنودى او را جستجو كن، و به سوى قرب جوارش بشتاب.
مطابق آنچه گفته شد، آيه، مفهوم گسترده‌اى دارد كه فراغت از هر مهمى، و پرداختن به مهم ديگر را شامل مى‌شود، و جهت‌گيرى تمام تلاش‌ها را به سوى پروردگار توصيه مى‌كند، ولى غالب مفسران معانى محدودى براى آيه ذكر كرده‌اند، كه مى‌توان هر يك از آنها را به عنوان مصداقى پذيرفت:
جمعى گفته‌اند: منظور اين است: هنگامى كه از نماز واجب فراغت يافتى، به دعا پرداز و از خدا تمنا كن، تا هر چه مى‌خواهى به تو بدهد.
يا: هنگامى كه از فرائض فارغ شدى، براى نافله شب برخيز.
يا: هنگامى كه از دنيا فارغ شدى، به امور آخرت و عبادت و نماز پروردگارت بپرداز.
يا: هنگامى كه از واجبات فراغت پيدا كردى، به مستحباتى كه خدا دستور داده، توجه كن.
يا: هنگامى كه از جهاد با دشمن فارغ شدى، به عبادت برخيز.
يا: هنگامى كه از جهاد با دشمن فارغ شدى، به جهاد نفس پرداز.
يا: هنگامى از اداى رسالت فارغ شدى، به تقاضاى شفاعت برخيز!