محتواى سوره أ لم نشرح
معروف اين است: اين سوره بعد از سوره «و الضّحى‌» نازل شده است و محتواى آن نيز همين مطلب را تأييد مى‌كند؛ چرا كه در اين سوره، باز قسمتى از مواهب الهى بر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله شمرده شده است، در واقع سه نوع موهبت بزرگ در سوره «و الضّحى‌» آمده بود و سه موهبت بزرگ در سوره «أ لم نشرح».
مواهب گذشته بعضى مادى و بعضى معنوى بود، اما مواهب سه‌گانه اين سوره همه جنبه معنوى دارد و عمدتاً اين سوره بر سه محور دور مى‌زند:
يكى، بيان همين نعمت‌هاى سه‌گانه و ديگرى بشارت به پيامبر از نظر بر طرف شدن مشكلات دعوت او در آينده و سوم، توجه به خداوند يگانه و تحريص و ترغيب به عبادت و نيايش.
و به همين دليل، در روايات اهل بيت عليهم السلام- چنان كه قبلًا هم اشاره كرده‌ايم- اين دو به منزله يك سوره شمرده شده است، لذا در قرائت نماز، براى اين كه يك سوره كامل خوانده شود، هر دو را با هم مى‌خوانند.
در ميان اهل سنت نيز، بعضى طرفدار اين نظريه هستند، چنان كه «فخر رازى» از «طاووس» و «عمر بن عبد العزيز» نقل كرده: آنها نيز مى‌گفتند: اين دو سوره، سوره واحده است و در يك ركعت هر دو را تلاوت مى‌كردند و ميان اين دو، «بسم اللَّه» را حذف مى‌كردند. «١»
عجب اين كه: «فخر رازى» بعد از ذكر قول كسانى كه آنها را سوره واحده