***
٣- بازگو كردن نعمت‌ها
دستورى كه در آيات فوق در اين زمينه آمده، در صورتى كه به عنوان شكر و سپاس الهى،- و نه به عنوان افتخار برترى‌جوئى- انجام گيرد، علاوه بر اين كه انسان را در مقام عبوديت پروردگار تكامل مى‌بخشد و اثرات مثبت اجتماعى دارد در روح و جان خود انسان نيز، اثر آرام بخشى مى‌گذارد.
يادآورى نعمت‌هاى خدا سبب مى‌شود: انسان كمبودها را كمتر احساس كند، از بيمارى‌ها شكوه نكند؛ چرا كه بر سلامت اعضاء ديگر خود شكرگزار است، به خاطر از دست دادن چيزى، جزع و فزع ننمايد؛ چرا كه بقيه امكانات خود را بازگو مى‌كند.
اين گونه افراد، در سختى‌ها و طوفان‌هاى زندگى گرفتار يأس، نوميدى، اضطراب و ناراحتى نمى‌شوند، روحى آرام و قلبى مطمئن دارند و توان آنها در مبارزه با مشكلات زياد است.
***
خداوندا! نعمت‌هايت بيش از آن است كه بتوان آنها را بازگو كرد، آنها را از ما سلب مكن، و به كرمت بيفزا!
پروردگارا! ما در اين دنيا غرق احسان توئيم، انتظار داريم در آن دنيا نيز چنين باشيم!
بارالها! ما را توفيقى مرحمت كن كه هميشه پشتيبان محرومان و حافظ حقوق يتيمان باشيم!
آمِيْنَ يا رَبَّ الْعالَمِيْنَ
پايان سوره ضحى‌ «١»