است، كه هم بُعد اخلاقى دارد و هم بُعد اجتماعى و انسانى.
اين حديث از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله معروف است كه: إِنَّ الْيَتِيمَ إِذَا بَكى‌ اهْتَزَّ لِبُكائِهِ عَرْشُ الرَّحْمنِ!: «هنگامى كه يتيم گريه مى‌كند عرش خدا به لرزه در مى‌آيد».
«خداوند به فرشتگانش مى‌فرمايد: اى ملائكه من! چه كسى اين يتيم را كه پدرش در خاك پنهان شده است به گريه در آورده؟ ملائكه مى‌گويند: خدايا! تو آگاهترى، خداوند مى‌فرمايد: اى ملائكه من! شما را گواه مى‌گيرم هر كس گريه او را خاموش، و قلبش را خشنود كند، من روز قيامت او را خشنود خواهم كرد». «١»
از اين بالاتر، حديث ديگرى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌خوانيم: اذا بَكَى الْيَتِيْمُ وَقَعَتْ دُمُوعُهُ فِى كَفِّ الرَّحْمنِ: «هر گاه يتيم گريه كند، اشك‌هاى او در دست خداوند رحمان مى‌ريزد»!. «٢»
باز، در حديث ديگرى از همان حضرت آمده است كه: أَنَا وَ كافِلُ الْيَتِيمِ كَهاتَيْنِ فِي الْجَنَّةِ اذَا اتَّقَى اللَّهَ وَ أَشارَ بِالسَّبَّابَةِ وَ الْوُسْطى‌: «من و سرپرست يتيم مانند اين دو، در بهشت خواهيم بود- به شرط اين كه تقواى الهى را پيشه كند- سپس، اشاره به انگشت «سبابه» و «انگشت وسط» نمود». «٣»
اهميت اين موضوع آن قدر زياد است، كه اميرمؤمنان على عليه السلام در وصيتنامه معروفش، توجه به يتيمان را در كنار توجه به نماز و قرآن قرار داده، مى‌فرمايد:
اللَّهَ اللَّهَ فِي الأَيْتامِ فَلا تُغِبُّوا أَفْواهَهُمْ وَ لا يَضِيعُوا بِحَضْرَتِكُم: «خدا را خدا را درباره يتيمان، آنها را گاهى سير و گاهى گرسنه نگذاريد، و نكند با حضور شما ضايع شوند». «٤»