فضيلت تلاوت اين سوره
در فضيلت اين سوره همين بس كه: در حديثى از پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله نقل شده است: مَنْ قَرَأَها كانَ مِمَّنْ يَرْضاهُ اللَّهُ، وَ لِمُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله أَنْ يَشْفَعَ لَهُ وَ لَهُ عَشْرُ حَسَناتٍ بِعَدَدِ كُلِّ يَتِيمٍ وَ سائِلٍ!:
«هر كس آن را تلاوت كند، از كسانى خواهد بود كه خدا از آنها راضى مى‌شود و شايسته است محمّد صلى الله عليه و آله از او شفاعت كند و به عدد هر يتيم و مسكين سؤال كننده، ده حسنه براى او خواهد بود». «١»
و اين همه فضيلت، از آن كسى است كه آن را بخواند و در عمل پياده كند.
قابل توجه اين كه: مطابق روايات متعددى، اين سوره و سوره آينده (سوره أ لم نشرح) يك سوره است، لذا، از اين جهت كه در هر ركعت نماز، بعد از «حمد» بايد يك سوره كامل خوانده شود، اين دو سوره را بايد با هم خواند (نظير اين معنى درباره سوره‌هاى «فيل» و «لايلاف» نيز گفته شده است).
و اگر درست در محتواى اين دو سوره دقت كنيم، مى‌بينيم: پيوند مطالب آنها به قدرى زياد است كه، حتماً يكى ادامه ديگرى مى‌باشد، هر چند ميان آن دو «بسم اللَّه» فاصله شده است.
در اين كه: آيا اين دو سوره از هر نظر يكى است؟ يا در خصوص نماز بايد در حكم يك سوره حساب شود؟ گفتگوئى است كه بايد شرح آن را در كتب فقهى (بحث قرائت نماز) مطالعه كرد، ولى، اجماع علماء بر اين است كه: در قرائت نماز نمى‌توان به يكى از اين دو قناعت نمود.
***