محتواى سوره الضحى
اين سوره از سوره‌هاى «مكّى» است، و طبق بعضى از روايات، وقتى نازل شد كه پيامبر صلى الله عليه و آله بر اثر تأخير و انقطاع موقت وحى، ناراحت بود، و زبان دشمنان نيز باز شده بود.
سوره نازل شد و همچون باران رحمتى بر قلب پاك پيامبر صلى الله عليه و آله نشست، تاب و توان تازه‌اى به او بخشيد و زبان بدگويان را قطع كرد.
اين سوره با دو سوگند آغاز مى‌شود، آن گاه به پيامبر صلى الله عليه و آله بشارت مى‌دهد:
خدا هرگز تو را رها نساخته است.
بعد از آن به او نويد مى‌دهد: خداوند آن قدر به او عطا مى‌كند، كه خشنود شود.
و در آخرين مرحله، گذشته زندگانى پيامبر صلى الله عليه و آله را در نظر او مجسم مى‌سازد، كه خداوند چگونه او را هميشه مشمول انواع رحمت خود قرار داده، و در سخت‌ترين لحظات زندگى، حمايتش نموده است.
لذا، در آخرين آيات به او دستور مى‌دهد: (به شكرانه اين نعمت‌هاى بزرگ الهى) با يتيمان و مستمندان مهربانى كند و نعمت خدا را بازگو نمايد.
***