پروردگار است. «١»
***
و سرانجام، در آخرين آيه اين سوره، به ذكر پاداش عظيم و بى نظير اين گروه پرداخته، در يك جمله كوتاه، مى‌گويد: «و چنين شخصى به زودى راضى و خشنود مى‌شود» «وَ لَسَوْفَ يَرْضى‌».
آرى، همان گونه كه او براى رضاى خدا كار مى‌كرد، خدا نيز او را راضى مى‌سازد.
رضايتى مطلق و بى قيد و شرط.
رضايتى گسترده و نامحدود.
رضايتى پر معنى كه تمام نعمت‌ها در آن جمع است.
رضايتى كه حتى تصورش امروز براى ما غير ممكن است و چه نعمتى از اين برتر و بالاتر تصور مى‌شود!
آرى، پروردگار اعلى‌، پاداش و جزاى او نيز اعلى‌ است، و چيزى برتر از رضايت و خشنودى مطلق بندگان تصور نمى‌شود.
بعضى از مفسران نيز احتمال داده‌اند: ضمير در «يَرْضى‌» به خداوند باز مى‌گردد، يعنى: به زودى خداوند از اين گروه راضى مى‌شود، كه آن نيز موهبتى است عظيم و بى نظير كه خداوند بزرگ و پروردگار اعلى از چنين بنده‌اى راضى و خشنود شود، آن هم رضايتى مطلق و بى قيد و شرط، و مسلماً به دنبال اين رضاى الهى، رضا و خشنودى آن بنده با ايمان با تقوا است، كه اين دو لازم و