پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٦٥ - شرح و تفسير تجلى خداوند بر بندگان در قرآن

استعمار و استثمار خودكامگان، و پذيرش قوانين غير الهى، همه، در مفهوم اين جمله‌ها داخل است و هدف بعثت اين بود كه انسان را از تمام آنها رهايى بخشد.

مرحوم «كلينى» در «كافى» جمله‌هاى بالا را به اين صورت نقل كرده است:

«إنّ اللّه تبارك و تعالى بعث محمّدا صلّى اللّه عليه و آله بالحقّ ليخرج عباده من عبادة عباده إلى عبادته و من عهود عباده إلى عهوده و من طاعة عباده إلى طاعته و من ولاية عباده إلى ولايته؛ خداوند محمّد صلّى اللّه عليه و آله را به حق مبعوث كرد، تا بندگانش را از عبادت بندگان خارج سازد و به عبادت خويش فرا خواند، و از پيمانهاى بندگانش به پيمانهاى خودش، و از اطاعت بندگانش به اطاعت خودش و از پذيرش ولايت بندگانش، به ولايت خودش دعوت نمايد».

اين تعبيرات، گواه تفسيرى است كه براى خطبه بالا ذكر كرديم‌ [١].

به اين ترتيب امام عليه السّلام هدف اصلى بعثت پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله كه بقيه اهداف به آن باز مى‌گردد در چند جمله كوتاه بيان فرموده، و هر گونه ابهام را زدوده است.

در ادامه اين سخن به ابزار و وسيله نيل به اين هدف عالى اشاره كرده مى‌فرمايد: «اين دعوت الهى به وسيله قرآنى انجام شد كه آن را با بيانى روشن تبيين كرده و استوار گردانيده است، تا بندگان، پروردگار خود را بشناسند بعد از آن كه او را نمى‌شناختند و به او اقرار نمايند بعد از آن كه او را انكار مى‌كردند، و او را ثابت بدانند بعد از آن كه او را نفى مى‌كردند». (بقرآن قد بيّنه و أحكمه، ليعلم العباد ربّهم إذ جهلوه، و ليقرّوا به بعد إذ جحدوه، و ليثبتوه بعد إذ أنكروه).

بى‌شك مشركان عرب به خدا ايمان داشتند و به او اعتراف مى‌كردند، خالق آسمان و زمينش مى‌شمردند و بت‌ها را شفيعان در گاهش مى‌دانستند ولى، اين اعتقاد كه آلوده به شرك بود هيچ ارزشى نداشت، خداوند پيامبر خويش را

[١] كافى، جلد ٨ صفحه ٣٨٦.