پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٦ - شرح و تفسير

صفات جلال و جمال خدا و آيات عظمت او- كه مهمترين مباحث قرآن است- اختلافى با يكديگر ندارند و همه از آن ذات پاك جامع تمام كمالات و نامتناهى از هر جهت، سخن مى‌گويند.

و جمله «و لا يخالف بصاحبه عن اللّه» اشاره به اين است كه هيچ يك از آيات قرآن انسان را از مسير حق دور نمى‌سازد بلكه به سوى او پيش مى‌برد. آن كس كه تمسك به قرآن جويد هرگز گمراه نمى‌شود و هر كس اميد به آن بندد نااميد نمى‌گردد.

قرآن مجيد خود را اين گونه معرفى مى‌كند: « «أَ فَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فِيهِ اخْتِلافاً كَثِيراً»؛ آيا درباره قرآن نمى‌انديشند، اگر از سوى غير خدا بود اختلاف فراوانى در آن مى‌يافتند» [١].

سپس امام عليه السّلام در ادامه اين سخن همچون طبيبى حاذق، و پزشكى ماهر، به بيان دردهاى معنوى مخاطبان خود مى‌پردازد و اين نكته را به آنها گوشزد مى‌كند كه چرا و به چه علت با داشتن چنين قرآنى نتوانستيد راه خود را به سوى حق ادامه دهيد!- بنابر اين آنچه بعضى از شارحان پنداشته‌اند كه:

جمله‌هاى بعد ارتباطى به جمله‌هاى قبل ندارد صحيح به نظر نمى‌رسد-.

نخست مى‌فرمايد: (گويى) «شما در ميان خود بر خيانت و حسد و كينه‌ورزى توافق كرده‌ايد» (قد اصطلحتم على الغلّ‌ [٢] فيما بينكم).

سپس مى‌افزايد: «و گياهان متعفن بر مزبله (افكار) شما روييده» (و نبت‌

[١] نساء، آيه ٨٢.

[٢] «غلّ» از مادّه «غلول» يا «غلل» (بر وزن افول و اجل) در اصل به معنى نفوذ تدريجى و مخفيانه آب در ريشه درختان است، سپس از آن جا كه خيانت به صورت مخفيانه و تدريجى حاصل مى‌شود به آن «غلّ» (كه معنى اسم مصدرى دارد) اطلاق مى‌شود.