پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٥ - شرح و تفسير مىخواستم درمان من باشيد، ولى درد من هستيد!

النّزعة [١] بأشطان‌ [٢] الرّكيّ‌ [٣]).

چه تعبير گويا و رسا و در عين حال سوزناكى! هنگامى كه بيمارى سخت و لا علاجى در جان كسى مى‌ريزد و طبيب حاذق هر دارويى مى‌دهد بيمار جواب مثبتى به آن دارو نمى‌دهد، سخت خسته و ملول مى‌شود، همچنين كشاورزانى كه با زحمت و تلاش فراوان از چاه‌هاى عميق آب مى‌كشند و به زمين نامستعدّى مى‌ريزند كه هيچ حاصلى نمى‌دهد سخت وامانده مى‌شوند و همين گونه است حال رهبر و پيشواى مدير و مدبّرى همچون على بن ابى طالب عليه السّلام كه گرفتار گروهى جاهل، كوته بين، ضعيف الاراده و ضعيف الايمان مى‌گردد.

در حديثى از امام صادق عليه السّلام مى‌خوانيم كه «عيسى بن مريم» چنين گفت:

«داويت المرضى فشفيتهم بإذن اللّه و ابرات الاكمه و الابرص بإذن اللّه و عالجت الموتى فاحييتهم بإذن اللّه و عالجت الاحمق فلم أقدر على إصلاحه؛ من بيماران را مداوا كردم و به اذن خدا آنها را شفا دادم، نابيناى مادرزاد و گرفتار بيمارى برص را به اذن خدا بهبودى بخشيدم؛ مردگان را به فرمان خدا زنده كردم، ولى خواستم احمق را معالجه كنم نتوانستم» [٤].

[١] «نزعه» از مادّه «نزع» (بر وزن نذر) به معناى كشيدن يا بركندن است و «نزعه» جمع نازع به معناى كشنده است.

[٢] «اشطان» جمع «شطن» (بر وزن وطن) به معناى طناب طولانى است كه با آن از چاه آب مى‌كشند.

[٣] «ركى» جمع «ركيّه» به معناى چاه آب است.

[٤] بحار الأنوار، جلد ١٤، صفحه ٣٢٣، حديث ٣٦.