پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٩ - نكته غيبت و عيبجويى بلاى بزرگ جوامع انسانى

محترم را به جلد سوّم كتاب «اخلاق در قرآن» بحث غيبت و كتاب «جامع السعادات» جلد دوّم و «وسايل الشيعه» جلد هشتم ارجاع مى‌دهيم. امام صادق عليه السّلام فرمود: «الغيبة حرام على كلّ مسلم و أنّها تأكل الحسنات كما تأكل النّار الحطب؛ غيبت بر هر مسلمانانى حرام است، و حسنات را از ميان مى‌برد همان گونه كه آتش، هيزم را مى‌خورد و نابود مى‌كند» [١].

حقيقت اين است كه اسلام براى آبروى مسلمان احترامى به اندازه خون او قائل است، و عرض و دم، (آبرو و خون) در روايات اسلامى در كنار هم قرار مى‌گيرد، بنابر اين كسى كه شخصيت اجتماعى ديگرى را با ريختن آبروى او از طريق غيبت مى‌كشد، گويى شخص او را كشته است، و به همين دليل در روايات به طور مكرّر آمده است كه شخص غيبت كننده، بايد بهاى سنگينى در قيامت در برابر غيبت‌هايى كه كرده است بپردازد، و براى جبران آن از حسنات او بر مى‌دارند و بر حسنات غيبت شونده مى‌افزايند، و اگر حسناتى نداشته باشد از سيئات غيبت شونده بر مى‌دارند و بر سيئات غيبت كننده اضافه مى‌كنند.

آرى غيبت حق الناس است، همان گونه كه قتل نفس و مجروح ساختن افراد از حق الناس محسوب مى‌شود. به همين دليل، اگر افراد با ايمان از تبعات و آثار سوء اين گناه مطابق آنچه در روايات اسلامى وارد شده آگاه شوند، كمتر كسى جرأت مى‌كند به سراغ آن برود.

از اين رو امام عليه السّلام در خطبه بالا با دلايل منطقى متعدد، اثرات سوء اين گناه را بيان فرموده و همه مردم را از آن بر حذر داشته است.

بحث درباره غيبت، آن گونه كه علماى اخلاق نوشته‌اند بسيار گسترده است، ما در اين مختصر به ذكر چند نكته بسنده مى‌كنيم:

[١] جامع السعادت، جلد ٣، صفحه ٣٠٥.