پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٣٦ - شرح و تفسير ويژگيهاى آن حاكم خونخوار!

پنجمين خليفه اموى بوده و مردى بسيار خونخوار و جبّار بود.

با لشكر كشى عظيم خود از «شام»، «مصعب بن زبير» را كه «در كوفه» حكومت مى‌كرد از ميان برداشت و لشكر او را در هم كوبيد، و بر «كوفه» و «عراق» مسلّط شد، سپس لشكر عظيمى به سرگردگى «حجّاج» به سوى «حجاز» فرستاد و «عبد اللّه بن زبير» را كه در آن جا سر بر آورده بود به قتل رسانيد، و «مكه» و «مدينه» را نيز تحت سلطه خود در آورد، و حتى بخشى از خانه كعبه را كه گروهى از لشكريان «عبد اللّه بن زبير» به آن پناه برده بودند ويران ساخت.

گروه ديگرى از شارحان معتقدند اين شخص كسى جز «سفيانى» نيست، كه قبل از قيام حضرت مهدى عليه السّلام از «شام» ظاهر مى‌شود و خون‌هاى بسيارى مى‌ريزد و مردم را به سوى خود فرا مى‌خواند، و با توجه به اين كه بخش‌هاى گذشته اين خطبه درباره ظهور حضرت مهدى عليه السّلام بود به نظر مى‌رسد اين بخش هم درباره ظهور اوست و جمله‌هاى بالا اشاره به ظهور «سفيانى» است.

در حديثى از «حذيفة بن يمان» از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مى‌خوانيم: اشاره به فتنه‌اى كه ميان اهل شرق و غرب ظاهر مى‌شود فرمود، سپس افزود: در اين حال «سفيانى» خروج مى‌كند تا به «دمشق» وارد مى‌شود، لشكرى به شرق مى‌فرستد و لشكرى به «مدينه» تا به سرزمين «بابل» و «بغداد» مى‌رسند، بيش از سه هزار نفر را به قتل مى‌رسانند و بيش از يك صد زن را مورد هتك قرار مى‌دهند سپس به سوى «كوفه» سرازير مى‌شوند و اطراف آن را خراب مى‌كنند، آن گاه به «شام» باز مى‌گردند، در اين هنگام پرچم هدايتى از «كوفه» ظاهر مى‌شود و با لشكرى به سوى لشكر «سفيانى» حركت مى‌كند، آنها را به قتل مى‌رساند، تنها يك نفر كه خبر آنها را به جاى ديگر مى‌برد باقى مى‌ماند (به‌