پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧١ - شرح و تفسير

بسيارى از شارحان نهج البلاغه در اين جا اين سؤال را مطرح كرده‌اند، كه:

بيان فوق با آنچه از بعضى از آيات و روايات استفاده مى‌شود سازگار نيست، كه مرگ براى اولياء اللّه راحت و مطلوب است.

از جمله در سوره «جمعه» مى‌خوانيم: « «قُلْ يا أَيُّهَا الَّذِينَ هادُوا إِنْ زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِياءُ لِلَّهِ مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ»؛ بگو اى يهوديان! اگر گمان مى‌كنيد كه فقط شما دوستان خداييد نه ساير مردم، پس آرزوى مرگ كنيد اگر راست مى‌گوييد (تا به لقاى محبوبتان برسيد) [١]» و در سوره «واقعه» مى‌خوانيم: « «فَأَمَّا إِنْ كانَ مِنَ الْمُقَرَّبِينَ فَرَوْحٌ وَ رَيْحانٌ وَ جَنَّةُ نَعِيمٍ»؛ پس اگر او (كسى كه در آستانه مرگ قرار گرفته) از مقربان باشد، در روح و ريحان و بهشت پر نعمت است» [٢].

بديهى است كسى كه خود را در آستانه روح و ريحان و بهشت پر نعمت مى‌بيند، از مرگ كراهت نخواهد داشت، و در حديث مشهورى از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مى‌خوانيم: «ليس للمؤمن راحة دون لقاء اللّه؛ براى مؤمن در اين جا راحتى غير از لقاء اللّه (و شتافتن به ديار باقى) نيست» [٣]، همين معنا با عبارت ديگرى از امام صادق عليه السّلام نقل شده است، فرمود: «لا راحة لمؤمن على الحقيقة إلّا عند لقاء اللّه؛ براى هيچ فرد با ايمانى حقيقتا (در دنيا) راحتى نيست مگر هنگام ملاقات پروردگار» [٤].

و در دعاى معروف امام على بن الحسين عليه السّلام (دعاى روز سه‌شنبه) آمده‌

[١] جمعه، آيه ٦.

[٢] واقعه، آيات ٨٨- ٨٩.

[٣] شرح نهج البلاغه ابن ميثم، جلد ٣، صفحه ١٥٧.

[٤] بحار الانوار، جلد ٦٩ صفحه ٦٩.