پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٩٧ - ١- صلحنامه صفّين

قاضي عليّ بن أبي طالب على أهل العراق و من كان معه من شيعته من المؤمنين و المسلمين و قاضي معاوية بن أبي سفيان على أهل الشّام و من كان معه من شيعته من المؤمنين و المسلمين انّا ننزل عند حكم اللّه و كتابه و لا يجمع بيننا إلّا إيّاه و إنّ كتاب اللّه سبحانه بيننا من فاتحته إلى خاتمته نحيي ما أحيا القرآن و يميت ما أمات القرآن فإن وجد الحكمان انّ ذلك في كتاب اللّه إتّبعناه و إن لم يجداه أخذا بالسّنة العادلة غير المفّرقة و الحكمان عبد اللّه بن قيس و عمرو بن العاص؛ اين چيزى است كه داورى نموده است «على بن ابى طالب عليه السّلام» و «معاويه بن ابى سفيان»، داورى نموده است «على بن ابى طالب عليه السّلام» نسبت به اهل عراق و كسانى كه با او بوده‌اند از پيروانش از مؤمنين و مسلمين و داورى نموده است و «معاويه بن ابى سفيان» نسبت به اهل شام و پيروانش از مؤمنين و مسلمين، كه ما تسليم حكم خدا و كتاب خدا هستيم و چيزى ما را متفق نمى‌كند مگر خداوند و اين كه كتاب خداوند سبحان در ميان ماست از آغاز تا پايانش. احيا مى‌كنيم آنچه را قرآن احيا كرده و از بين مى‌بريم آنچه را قرآن از بين برده.

هر گاه دو حكم (كه از ميان ما انتخاب شده‌اند) چيزى در كتاب خدا در اين موضوع (جنگ و صلح ما) يافتند از آن پيروى مى‌كنيم و اگر نيافتند به سنت عادله مورد اتفاق (كه از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله به ما رسيده است) عمل مى‌كنند و دو حكم «عبد اللّه بن قيس» (ابو موسى اشعرى) و «عمرو عاص» هستند» [١].

[١] بحار الانوار، جلد ٣٢، صفحه ٥٤٣. اين عهدنامه در تاريخ طبرى، جلد ٤، صفحه ٣٨ با پاره‌اى از تفاوتها آمده است.