پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٨ - شرح و تفسير تا آن جا كه در توان داريم براى وحدت مىكوشيم

شرح و تفسير تا آن جا كه در توان داريم براى وحدت مى‌كوشيم‌

امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه كه آخرين بخش آن است به سراغ يك جواب منطقى براى بهانه‌جويان «خوارج» مى‌رود، آنهايى كه مى‌گفتند: چرا امام عليه السّلام تن به حكميّت داده است؟ چرا ما همچون ياران پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در صدر اسلام با دشمن تا آخرين نفس نجنگيم؟ آيا پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله هرگز تن به حكميّت با دشمنان خود داد؟

امام عليه السّلام در پاسخ، اين حقيقت را آشكار مى‌سازد كه زمان ما با زمان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بسيار متفاوت است و كسانى كه ما با آنها مى‌جنگيم، گروهى از مسلمانان فريب خورده‌اند، در حالى كه دشمنان ما در صدر اسلام، كفّار بى‌ايمان و مشركان مخالف با اسلام بودند. مى‌فرمايد:

«ما همراه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بوديم و قتل و كشتار (حتى) در ميان پدران و فرزندان و برادران و خويشاوندان (كه بر ضد اسلام قيام كرده بودند) دور مى‌زد و در اين راه، هر مصيبت و سختى پيش مى‌آمد سبب افزايش ايمان ما و حركت در راه حق و تسليم در برابر فرمان (خدا) و شكيبايى بر درد و سوزش جراحت‌ها مى‌شد» (فلقد كنّا مع رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله، و إنّ القتل ليدور على الآباء و الأبناء و الإخوان و القرابات، فما نزداد على كلّ مصيبة و شدّة إلّا إيمانا، و مضيا على الحقّ، و تسليما للأمر، و صبرا على مضض‌ [١] الجراح).

آرى در آن زمان ما با قدرت و شدت به دشمن حمله مى‌كرديم حتى اگر برادران و بستگان ما در وصف آنها قرار داشتند، گرچه مصيبت آنها بر ما سخت‌

[١] «مضض» به معنى درد و سوزش است.