دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٨١ - ٥/ ١٢ اول و آخر

٥١٥٩. امام على ٧: منزّه است آن كه وقتِ قابل شمارش، و عمر دراز، و صفت محدود ندارد؛ آن كه نه آغازى دارد كه از آن شروع شود، و نه پايانى كه به آن نهايت پذيرد و نه انجامى دارد كه به آن، فرجام يابد.

٥١٦٠. امام على ٧: براى اوّل بودنِ او آغازى نيست و براى جاودانگى‌اش پايانى نيست. او اوّل است و هميشه چنين بوده است و باقى است، بدون پايان داشتن .... درباره او گفته نمى‌شود: «از كِى؟» و براى او پايانى با تعبير «تا» نيست. او پيش از هر نهايت و مدّت، و پيش از هر شمارش و زمان، بوده است.

٥١٦١. امام على ٧: [پروردگار من،] پيش از هر چيزى بوده است و از چيزى قبل از او سخن نمى‌رود، و بعد از هر چيزى هست، و از چيزى بعد از او حرفى در ميان نيست.... او هست، اما نه از پسِ نبودن.

٥١٦٢. امام على ٧: نه براى بودنش زمانى است، و نه براى بقايش پايانى.

٥١٦٣. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه پيش از آن كه كُرسى يا عرش يا آسمان يا زمينى و يا جِن و انسى باشد، بود.

٥١٦٤. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه حالى از او بر حالى پيشى نمى‌گيرد تا اين كه در آغاز باشد، پيش از آن كه در پايان باشد.

٥١٦٥. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه اوّل است و چيزى پيش از او نبوده، و آخر است و چيزى بعد از او نيست.