ج: حرزى ديگر [به روايتى ديگر «صح»] از مولاى ما امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب ٧: بار خدايا به سبب درخشندگى روشنى جمال عرش تو از دشمنانم پنهان مى‌گردم و به سبب شدت خشم بزرگى كه از نهايت قوّت تو است از كسى كه عداوت نمايد مرا پوشيده مى‌گردم و به پادشاهى تو كه بزرگ است [ديرينه است‌] از بدى و ضرر هر شيطانى سركش و پادشاهى ظلم‌كننده پناه مى‌برم و از واجبهاى نعمتهاى تو [نعمت تو] و از بخشش [بخشش‌هاى‌] بزرگ تو اى مولاى من طلب مى‌نمايم چگونه بترسم و حال آن كه به تو اميد دارم و چگونه ستم رسيده شوم‌[١] و حال آن كه بر تو است اعتماد من، مطيع ساختم به سوى تو نفس خود را و باز گذاشتم به سوى تو كار خود را و توكّل نمودم در هر حالى بر تو. رحمت فرست بر محمّد و بر آل محمّد و شفا ده مرا و كفايت نماى مرا و غالب گردان مرا بر كسى كه غالب شده مرا اى كسى كه غالبى بر هر چيز در حالى كه نيستى مغلوب ديگرى،[٢] دور گردانيدم هر مترصدى را كه مهيّا باشد از براى آزار دادن، و هر سركشى را كه ياغى شده باشد و هر رشك برنده‌اى را كه رشك برده باشد و هر دشمنى را كه دشمنى نموده باشد به اسم خداى بخشنده مهربان‌[٣] بگو تو اى محمّد كه خدا يكى است خدا مقصود است در حاجتها[٤] نه زاييده كسى‌

[١] -و ممكن است كه أضام به اين معنى باشد كه چگونه مال جمع كنم و حال آن كه به تو است اعتماد من. و اللَّه يعلم

[٢] -يعنى بر همه موجودات فايق و غالبى و كسى بر تو غلبه نداشته و نخواهد داشت. و الله يعلم

[٣] -رحمان و رحيم هر دو به معنى بسيار بخشنده‌اند، و ليكن مبالغه در رحمان بيشتر است، زيرا كه مشهور است كه زيادتى در لفظ دلالت مى‌كند بر زيادتى در معنى، و بنا بر اين است آنچه وارد شده در بعضى از دعاها كه اى رحمان آخرت و رحيم دنيا، چه نعمتهاى آخرت دائمى و بيشتر و عظيم‌تر است از نعمتهاى دنيا، و آنچه در بعضى از دعاها به عكس وارد شده منافاتى با آنچه مذكور شد ندارد، زيرا كه آن نيز به اعتبار مبالغه در شمول است، چه نعمتهاى دنيا شامل مؤمن و كافر است به خلاف رحمتهاى آخرت كه مخصوص مؤمنان است، و كافران را از آنها بهره‌اى نيست. پس به هر تقدير لازم آمد كه مبالغه در رحمان بيشتر باشد از رحيم. و اللَّه يعلم

[٤] -صمد به معنى مقصود در حاجتها، و به معنى دائم و باقى و سيّد و بلند مرتبه آمده است، و مفسّرين در تفسير آن معانى بسيار نقل كرده‌اند كه ذكر آنها در اين مقام موجب تطويل است.