اسرار الصلوة (فارسى) - الملكي التبريزي، الميرزا جواد؛ مترجم رضا رجب زاده - الصفحة ٥ - (مقدمه)

احبّه، فاذا احببته كنت سمعه الّذى يسمع به و بصره الّذى يبصر به و يده الّذى يبطش بها ...

پيوسته بنده بواسطه انجام نوافل بمن نزديك مى‌گردد تا آنجا كه او را دوست بدارم. پس آنگاه كه او را دوست بدارم گوش او خواهم شد كه با آن مى‌شنود، و چشم او خواهم گشت كه با آن مى‌بيند، و دست او خواهم گشت كه بالا و پائين مى‌برد ... هر چه مقام عبوديت و بندگى انسان كامل‌تر شود، و قرب و نزديكى بنده به خدا بيشتر گردد، خاصيت ربوبيت و پروردگارى در اعمال و اقوال او بيشتر مى‌شود.

و همان گونه كه امام صادق ٧ مى‌فرمايد: العبوديّة جوهره كنهها الرّبوبيّة، بندگى جوهره‌اى است كه حقيقت آن ربوبيت و پروردگارى است، بنده بر اثر عبوديت به مرتبه‌اى مى‌رسد كه دستش دست خدا، و گوشش گوش خدا، و ديده‌اش ديده خدا مى‌گردد و در اين مرتبه است كه از آن ولايت مطلقه‌اى كه ذات اقدس حق بر سر تا سر عالم هستى دارد بهره‌اى نصيب او مى‌گردد و قدرت تصرف در آفاق و انفس برايش حاصل مى‌شود، كه انبياء الهى و اولياء او در صف مقدم رهروان اين راه هستند، و سالكان إلى اللّه و عارفان بحق هريك بحسب بهره‌اى كه از عبوديت و بندگى پروردگارى گرفته‌اند در مراتب بعدى قرار دارند، و اگر ما مى‌بينيم كه سخنان پيامبران و اولياء الهى اين قدر در دلها اثر مى‌گذارد، و آنان در يك برخورد انسان را از خود بيخود نموده و بسمت خود مى‌كشند ثمره همين خاصيت و اثر ولايتى است كه در كلام آنها نهفته است، از اين مرتبه كه بگذريم و مراتب پائين‌تر را مورد دقت قرار دهيم باز اين اثر را در سخنان بزرگان از عرفاء و سالكان إلى اللّه‌